kartvizit

yanlış anlamadığından emin olmak için elindeki kartvizite baktı, hatırası hâlâ parmak uçlarında gezinen kabartma dört yapraklı yoncanın altındaki ismi okudu.

rûberû

bir çocuk yaramazlığı ile parlayan kuru yaprak rengi gözleri şaşırmış bir insanın merak dolu gözleriyle muhatabına bakarken dudaklarında da muhatabı susar susmaz vereceği cevabı şimdiden bulmuşlara özgü muzip bir gülümseme vardı.

incir yaprakları

"enstantane" ya da "şair adayları ve şairlere satılık dize":

yağmurlu bir günde incir yaprakları

*

yeşil.

yağmurun tıpırtısı.

yüzeye çarpan yağmurun yüzeyde sekip sıçraması ve yaprağın ivmelenişi.

yaprak ucunun az da olsa biriken su sebebiyle eğilip kendisine emanet yağmuru toprağa iade edişi.

*

kelimelerle çektiğim fotoğrafların en güzeli. o yüzden dize. o yüzden -henüz yazılmamışsa da- bir şiire ait.

bekleme odası

bakınca sadece kırmızıya boyanmış dudakları görülen genç kız ile bir kulağında küpe ışıldayan genç adam, hollywood yıldızlarının duvarlara asılmış, odayı güzelleştirmekten çok "bizimle çalışırsanız siz de onlar gibi ünlü olursunuz" mesajı vermeyi amaçlayan posterlerinin altındaki modern koltuklara oturmuş, sabırla bu vaadin gerçekleşmesini bekliyordu.

far ışıkları

sebebinin yolu şaşırmış bir şoför olduğunu sonradan anlayacağımız bir çift ışık huzmesi gecenin karanlığını aşıp yanımıza kadar uzandı, ağaçların yapraklarında gezindikten sonra soğuk ve şeffaf bir işaret parmağı gibi bahçe duvarına ve bahçe duvarını kesintiye uğratan ferforje kapıya biraz şüpheyle, biraz tereddütle dokundu.

"mor mor"

masada duran içi su dolu şarap sürahisine bir sap leylak daldırılmış, leylağın sapınada manzarayı daha da güzelleştirmek isteyen hava kabarcıkları yapışmıştı.

ay ışığı

yardımsever bir rüzgâr sayesinde bulutlardan kurtulan dolunay, gemini azıya almış atlar gibi koştura koştura yeryüzüne indi, yanına pencereyi örten tül perdenin desenlerini de alarak sessiz sedasız sabahı bekleyen bir odanın önce çerçevelerce işgal edilmiş duvarına çarptı, sonra yavaş yavaş ahşap zemine yayıldı.

gözyaşı

şehrin en kalabalık caddesine bu unvanı kazandıran sıra sıra camekanlardan taşan ışıklar ve tabelaların neon ışıkları içinde bulunduğu taksinin başını yasladığı camını aştıktan sonra yüzünde bir görünüp bir kayboluyor, her görünüşünde yüzüne kıvrıla kıvrıla sümük yoluna inen bir yakamoz bırakıyordu.

gökkuşağı

bahçede yalınayak oynayan iki çocuktan büyüğünün şaka olsun diye diğerine tuttuğu hortumun ucundan gökyüzüne fışkıran sular koyu yeşil çimenlere dökülürken küçük bir gökkuşağına sebep olmuştu.

gülücük

göz kapaklarında cennetten kalma bir rüyanın rüzgârı gezindi ve dudaklarında usul usul büyüyen bir tebessümle cennet bahçelerinden bu yana kendisine eşlik eden meleklere, belki de dakikalardır onu seyreden amcasına gülümsedi.

minder

bahçeye girenleri gördüğünde üstünden kalktığı kilim desenli, kocaman minderde en ufak bir kırışıklık ya da çukur görünmüyordu; adeta az evvel orada oturmakta olan genç kadının bedeninin bir ağırlığı ya da maddesi yokmuş gibi.

bulutlu balkon

bakışlarını okuduğu satırlardan kaldırdı, kaldığı yeri kaybetmemek için işaret parmağını arasında tuttuğu kitap kucağında, uzaklara, korunun ardındaki yüksek binalardan arda kalan mavilikte asılı bulutlara baktı.

sahil yolu

sahil yolu boyunca sıralanan sokak lambalarından dökülen ışık, kar da getiren fırtınayı akşam üzerine bıraktıktan sonra usul usul uysallaşıp törpülenen ve gecenin karanlığında siyah bir yağ gibi salınan dalgaların üzerinde altın sarısı yılanlar gibi kıvrılıyordu.

çay bahçesi

ağaçlar yapraksız, çay bahçesi sessiz, yaz günleri olsa müşterilerin oturabilmek için yarışacağı denize bakan uzak köşe birbirine geçirilmiş, sanki yazdan arda kalmış bir anı gibi duran ve artık kimsenin ihtiyaç duymadığı masalar ve sandalyeler tarafından öbek öbek işgal edilmişti.

rüzgâr ile çiçekli gömlek

küçük bir serçe gibi usul usul otlar arasında dolanırken birden bire gemini azıya almış atlar gibi şaha kalkan ve balkonda asılı çiçekli gömleği bir çift mandalın elinden alıp gökyüzüne savuran rüzgâr, şimşek çakımı kadar kısa bu anın peşi sıra yeniden otların arasına konunca gömlek önce havada asılı kaldı, sonra çiçekleri dalgalana dalgalana, rüzgâr bulamamış bir uçurtma gibi sağa sola yalpalayarak düşeceği yeri aramaya başladı.

büst

buradan bakınca oturuyor mu ayakta mı duruyor anlaşılamıyor ama otelin ününe yakışan, geniş, iyi aydınlatılmış ve renginden, biçimine iyi tasarlanmış mobilyalarla döşeli giriş salonuna bir parça ruh katsın diye toprak altından çıkarıldıktan sonra resepsiyon bankosu ile sekiz ünlü şehrin zamanını söyleyen saatlerin asıldığı duvar arasına yerleştirilmiş tanrıça büstüne benziyordu.

balkon kapısı

bilgisayar ekranı, ekranın gerisinde camı aynaya dönüşmüş balkon kapısı ve arada bir odaya dolan rüzgârın eteğini içeriye savurduğu tül perde izin verdikçe o aynanın derinliğinde, at kestanelerinin üstündeki mavilikte koşan bulutlar.

ellerinden belli olur bir kadın*

yerlerin ve göklerin, ve dahi ellerinin de asıl sahibi ona fark etmediği bir iyilik yapmış, kırılganlığını ele versin de söze gerek kalmasın, anlatmak için kelime aramasın diye, zariften daha zarif eller vermişti gül rengi, köşeli tırnaklarla süslediği.

bu iyiliği fark etmesi içinse, kadınların ellerinden başladığına inanan bir adamla karşılaşması gerekmişti.

*:sezai karakoç, monna rosa

boşluk

günler geçiyor, o ise suskun ve yorgun, bir elinde çekiç diğerinde keski, usul usul bulunduğu fotoğrafı oyuyor, şimdiden orada, kendisinden sonra da hep kalacak bir boşluk yaratmaya çalışıyordu.

tel cambazı

tel cambazı kollarını açtı, havaya tutundu. sadece bir an, uzun zaman önce kollarını açıp, 'baba ve kutsal ruh'un yazgısına ortak olmak için şehit numarası yapan doğu akdenizli uzak akrabasını hatırlayınca sendeledi. sonra başını yavaşça kaldırıp karşıya baktı. başka bir sorunla karşılaşmadan oraya yürüdü.