bir masada iki kişi: teselli

çayından son bir yudum aldı, masaya bıraktığı fincanı parmak uçlarıyla ortaya doğru itti. bir süre camdan dışarı, belki de apansız bastıran yağmurda ıslanmamak için koşuşan insanlara baktı. bakışlarını oradan alıp az önce masanın ortasına doğru ittiği fincana verirken konuşmaya başladı:

- eleştirilmek istemiyorum ben. haklı ya da haksız olmak da.

- ne istiyorsun?

- teselli edilmek. hepsi bu.

*

vira bismillah dedim, "o ciciyse sen daha cicisin," diyerek girdim söze.