yıllar sonra

sadece bugün, bu balkonda, arada bir at kestanesinin yapraklarını da yoklayan rüzgârla alnımı serinletirken değil, dokuz yıl önce kulağım telefonda, mutfak tezgahına yaslanmış abimin -ki kendisi büyük teyzemin büyük oğludur- söylediklerini dinlerken de yitirdiğimin bir babadan fazlası olduğunu biliyordum.

tam dokuz yıl oldu ve onu özlemediğim tek bir gün bile yok.

ama yine karşılaşacağımızı biliyorum. kelimeleşenlerin tersine o gün geldiğinde, o meydanda onu bulacağımı, tanıyacağımı da. "ben senin oğlundum," diyeceğim. "biliyorum, bizim seçimimiz değildi. ama seçme şansım olsaydı da babam sen ol isterdim."