rahmet olsun, ohepvarolan şefkatini ondan esirgemesin.
*
ankara günleri. en sevdiğim yerlerin sinemalar, kitapçılar ve sahaflar olduğu zamanlar...
"bülent abi az önce buradaydı." onunla ilgili en çok duyduğum cümlelerden biri olabilir. haber vermek için değil gurur verdiği için söylenirdi bu. öyle sevilir, öyle hürmet gösterilirdi kendisine. en azından ortak arkadaşlarımız.
kendisine duyulan bu hürmet beni hem şaşırtır hem henüz bilmediğim kıymetine delil olurdu.
ufak tefek, zayıf, saygı ve sevgi dolu, her zaman neşeli ama en çok da hüzünlü bir adamdı. karşılaşsak beni hatırlar mıydı bilmem? gözü bir yerlerden ısırır ama adımı söyleyemezdi galiba.
ama ben şahidim. bülent abi iyi bir insandı, güzel bir adamdı.
*
bu yazıyı yazmazdım aslında. ilk duyduğumda yazmayı isteyip vaz geçtim zaten. ama vasiyeti düştü sosyal medyaya.
bu 'yalan dünya'da sahte olma ihtimali de var, biliyorum. metinlerinden çıkma, dost meclisinde ortaya attığı bülent abi usulü bir şaka da olabilir.
ama ben inandım. tam da onluk bir hareket, ona yakışır bir vasiyet çünkü.
"Ölürsem vasiyetimdir;
Dünyanın bütün ırmaklarını ve kirletilmemiş tüm sularını, balıklara,
O balıkları sabah vakti enginlere açılan güzel balıkçılara,
Güvercinleri mavi göklere,
Güzel yavruları tatlı annelere,
Anneleri anlayışlı erkeklere,
Yeşillikleri koyunlara,
Kuytuları böceklere,
En güzel ilhamları ilham beklemeyen sanatçılara,
Dürüst sanatçıları dürüst okuyuculara,
Yıldızlı geceleri aşıklara,
Gücü ezmeyenlere,
Şöhreti taşıyabilenlere,
Borçlarımı ödeyebilecek birilerine bırakıyorum."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder