15 Temmuz 2018 Pazar

hayır demek ya da bencillik

hepimizin başına gelmiştir: ne zaman karşımızdaki insana hayır demeyi öğrenmesini ya da bencillik yapmaya hakkı olduğunu söylesek ilk bizi reddeder, bencillik denen hançeri ilk bize saplar.

peki, neden? bu durum başımıza niçin gelir?

her şeyi çocukluktan itibaren bize dayatılan kurallar ve öğretilenler başlatıyor bence.

ister cemaat ister cemiyet olsun cem kökünden gelen kelimelerin kucağında, küçüklüğünden itibaren kulağına bencilliğin ne kadar kötü ne kadar ayıp olduğunu fısıldanan birey istese dahi bencilce davranamıyor, muhatabına hayır diyemiyor. çünkü bir ses ona, hayır derse ya da bencillik edip yalnızca kendini düşünürse kötü insan olacağını, ayıp edeceğini, hatta günah işleyeceğini tekrar edip duruyor.

oysa eşref-i mahlûkat da olsa insanın içinde bencillik diye ülke vardır.

gün gelir, birisi çıkar ve o insana, "hayır demeyi öğrenmesini ya da bencillik yapmaya hakkı olduğunu," söylediğinde hemen not alır: ona hayır demekte, bencilce davranmakta bir sakınca yok. çünkü, bunlar ona göre insani davranışlar.

ve ilk fırsatta bu dediğini yapar.

3 yorum:

cafedelotus dedi ki...

asıl o insana yapmaktan imtina edilir diye düşünüyorum ben de .

müfred dedi ki...

Hayır denecek ve denemeyecek şeyleri ayırt edebilmek bir zeka gerektirir.

verbumnonfacta dedi ki...

@cafedelotus,
kimseyle aynı fikirde olmayı beklemiyorum. kaldı ki söz konusu olan doğrular değil benim doğru bildiklerim.

@müfred,
zeka mı? zeka tek başına nedir ki? ben her şeyden önce kalbe inananlardanım. hiç olmazsa bazan zekanızın yanına kalbinizi de koyun, derim.